Sansiz na demak

 که هیچ کس به خانه اش نمی رسد ؟!

ikimizda uchurukh

san gush kimin

man uchurum kimin

مرا به او بخواهانید

با قفل های گم شده چه کنیم؟؟؟

وزش ظلمت را می شنوی؟

من غریبانه به این خوشبختی می نگرم

من به نومیدی خود معتادم

گوش کن...

وزش ظلمت را می شنوی؟

كسي با سكوتش،

مرا تا بيابان بي انتهاي جنون برد

كسي با نگاهش،

مرا تا درندشت درياي خون برد

مرا باز گردان

مرا اي به پايان رسانيده

- آغاز گردان !

آن روز با تو بودم

امروز بي توام

آن روز كه با تو بودم

- بي تو بودم

امروز كه بي توام

- با توام

لحظه ديدار نزديك است .

باز من ديوانه ام، مستم .

باز مي لرزد، دلم، دستم .

باز گويي در جهان ديگري هستم .

هاي ! نخراشي به غفلت گونه ام را، تيغ !

هاي ! نپريشي صفاي زلفم را، دست!

آبرويم را نريزي، دل !

- اي نخورده مست -

لحظه ديدار نزديك است

تلخ ترین غمی است که امروز دارم...

گنه کردم گناهی پر ز لذت

در آغوشی که گرم و آتشین بود

گنه کردم میان بازوانی

که داغ و کینه جوی و آهنین بود

که همچنان که تو را می بوسند

طناب دار تو را می بافند...

                   که تمام دیروزمان رارفتی

                    فاصله ای است

و تو نمی فهمی

                   این فاصله را

هر چند آنجا جز برزخ و بریشانی نباشد

اما کوری را به خاطر آرامش تحمل مکن!!!

وگرنه کجا می دانستم که تو دیگر نیستی؟؟!

در میان من و تو فاصله هاست

گاه می اندیشم

می توانی تو به لبخندی این فاصله را برداری...

is the looking your eyes

نبوس!!

نمک گیر می شوی...

و من بانوی تنهایی هایت بودم

 حال که تنها نیستی...

آخرين عشق تويي ...

اولين عشق او بود او که خانه دلم را ويران کرد

و ...

چه زود رفت

دومين و سومين ها هم آمدند و رفتند و هيچ کس ...

کس نشد

آخرين عشق تويي تويي که آمدي و ويرانه هاي

قلبم را از نو ساختي .

راز عشق

برايم از خودت بگو از راز شيدايت از قلب مهربانت که هرگز
نتوانستم آن راتصاحب کنم ...

بگو چشمانت را به که بخشيدي که ديگر نمي خواهي

مرا ببيني در کنج سينه ات لانه کرده که ثانيه هاي عشقم را
به ثانيه هاي فراموشي سپردي بگذار طنين حرفهايت در
خلوتکده شب هايم تنها آهنگ با تو بودن باشد ...

سلامي که آغاز يک دوستي ودوست داشتن است نثار تو باد . نمي دانم چگونه شروع کنم اما همانقدر ميدانم که هرچه بايد بنويسم بايد حرف دلم باشد در تنهايي خود غرق شده بودم و به تو مي انديشيدم به تو يي که هرگز نمي توانم فراموشت کنم درفکر تو بودم ودرفکر آن لحظاتي که با تو بودم اما قدرش راندانستم نمي داني چه قدر حسرت آن روز ها ولحظه ها رامي کشيدم  همين ها باعث مي شد که از خودم و همه ي آن چه که باعث مي شد قدر آن لحظات را ندانم بدم آيد.
 در فکر اين بودم که چگونه ممکن است من از تو دور باشم و چگونه دلم بي تو لحظه هايش را سر کند که ناگهان سردي چيزي را به روي گونه هايم احساس مي کردم . آري ، اشک بود اشکي که براي تو جاري شده بود آخر چگونه ممکن است که من براي لحظه اي تو را از خاطرم پاک کنم نه هرگز چنين چيزي ممکن نيست .
پس بيا عهدي کنيم که تا ابد با هم باشيم و قدر لحظات با هم بودن را بدانيم و هيچگاه نگذاريم که روز سرد جدايي بر ما پيروز شود و اگر روزي ديديم که آن روز سرد از راه رسيده سيلي مرگ را بر گونه هاي يخ زده اش بنشانيم .
جرات ابراز کردنش را ندارم اما چه کنم که طاقت از من گذشته و بايد ابرازش کنم که
 «دوستت دارم »

خدا هم دستهاي خاليم را

 با دستهاي تو پر كرد

وگرنه کجا می دانستم که تو دیگر نیستی؟!