آخرين عشق تويي ...

اولين عشق او بود او که خانه دلم را ويران کرد

و ...

چه زود رفت

دومين و سومين ها هم آمدند و رفتند و هيچ کس ...

کس نشد

آخرين عشق تويي تويي که آمدي و ويرانه هاي

قلبم را از نو ساختي .

راز عشق

برايم از خودت بگو از راز شيدايت از قلب مهربانت که هرگز
نتوانستم آن راتصاحب کنم ...

بگو چشمانت را به که بخشيدي که ديگر نمي خواهي

مرا ببيني در کنج سينه ات لانه کرده که ثانيه هاي عشقم را
به ثانيه هاي فراموشي سپردي بگذار طنين حرفهايت در
خلوتکده شب هايم تنها آهنگ با تو بودن باشد ...

سلامي که آغاز يک دوستي ودوست داشتن است نثار تو باد . نمي دانم چگونه شروع کنم اما همانقدر ميدانم که هرچه بايد بنويسم بايد حرف دلم باشد در تنهايي خود غرق شده بودم و به تو مي انديشيدم به تو يي که هرگز نمي توانم فراموشت کنم درفکر تو بودم ودرفکر آن لحظاتي که با تو بودم اما قدرش راندانستم نمي داني چه قدر حسرت آن روز ها ولحظه ها رامي کشيدم  همين ها باعث مي شد که از خودم و همه ي آن چه که باعث مي شد قدر آن لحظات را ندانم بدم آيد.
 در فکر اين بودم که چگونه ممکن است من از تو دور باشم و چگونه دلم بي تو لحظه هايش را سر کند که ناگهان سردي چيزي را به روي گونه هايم احساس مي کردم . آري ، اشک بود اشکي که براي تو جاري شده بود آخر چگونه ممکن است که من براي لحظه اي تو را از خاطرم پاک کنم نه هرگز چنين چيزي ممکن نيست .
پس بيا عهدي کنيم که تا ابد با هم باشيم و قدر لحظات با هم بودن را بدانيم و هيچگاه نگذاريم که روز سرد جدايي بر ما پيروز شود و اگر روزي ديديم که آن روز سرد از راه رسيده سيلي مرگ را بر گونه هاي يخ زده اش بنشانيم .
جرات ابراز کردنش را ندارم اما چه کنم که طاقت از من گذشته و بايد ابرازش کنم که
 «دوستت دارم »

خدا هم دستهاي خاليم را

 با دستهاي تو پر كرد

وگرنه کجا می دانستم که تو دیگر نیستی؟!

در پارک شهر ، زني با يک مرد ، روي نيمکت نشسته بودند و به کودکاني که در حال بازي بودند نگاه مي کردند. زن رو به مرد کرد و گفت : "پسري که لباس قرمز به تن دارد و از سرسره بالا مي رود پسر من است." مرد در جواب گفت : "چه پسر زيبايي!" و در ادامه گفت : "او هم پسر من است." و به کودکي اشاره کرد که داشت تاب بازي مي کرد.

مرد نگاهي به ساعتش انداخت و پسرش را صدا زد : "تامي ، وقت رفتن است. "

اما تامي که دلش نمي آمد از تاب پايين بيايد گفت : " بابا ! فقط 10 دقيقه ديگه ، باشه ؟ "

مرد سرش را تکان داد و قبول کرد. مرد و زن باز صحبت کردند. دقايقي گذشت و پدر دوباره صدا زد : "تامي! دير مي شود ، برويم." ولي تامي باز خواهش کرد : "بابا ! 10 دقيقه ، اين دفعه قول مي دهم. "

مرد لبخندي زد و باز قبول کرد. در همين هنگام زن رو به مرد کرد و گفت : "شما آدم خونسردي هستيد ولي فکر نمي کنيد پسرتان با اين کارها لوس بشود؟ "

مرد جواب داد : "دو سال پيش در حادثه ي رانندگي پسر بزرگترم را از دست دادم . من هيچ گاه براي سام وقت کافي نگذاشته بودم. تامي فکر مي کند که 10 دقيقه بيشتر براي بازي کردن وقت دارد ولي حقيقت آنست که من 10 دقيقه بيشتر وقت مي دهم تا بازي کردن و شادي او را ببينم."

از کتاب "عشق بدون قيد و شرط"